70. Tout est rouge.

Ik schreef Tout est rouge in 2006 voor Kunstbende. Geen prijzen mee gewonnen maar wel één van de eerste teksten die ik schreef met historische achtergrond. Ik loop al langer rond met het idee wat meer van mijn teksten te publiceren.  Oh ja, let alstublieft niet op dt-fouten, ik maak er altijd massa’s :’).

(…) Het was donker en licht. Luid en stil. Koud en warm.
Mijn kleren waren doorweekt en vuil. Zand plakte aan mijn lichaam en het schuurde als ik het er af wilde vegen. Ik voelde niets meer. Gevoelloosheid. Ik lag ergens op het kilometer lange strand. Overal rond mij liggen of kruipen mannen, jongens. Jongens die zich hebben opgeofferd voor hun vaderland. Mijn land.
Het land waar de vlag altijd wappert, het volkslied altijd wordt gezongen en alle mensen even gelukkig zijn. Ja. Dat was mijn land. Tot vorig jaar een volk besloot onze vredige rust te verstoren. Oorlog te voeren. Vele mensen vochten, vele mensen sneuvelden.
En het ging niet meer voorbij. Sindsdien leefde mijn volk in angst. Ook mijn land lijdt. Het lijdt onder de smeulende assen van dorpen die opgingen in de vlammen en het vele bloed dat er is gevloeid bij het verdedigen van deze dorpen.
Dat is wat ook hier gebeurde. Het dorp van Les fleurs de liberté ging achter mij in vlammen op. Tranen vloeiden en het bloed vermengde zich met het zand van het parelwitte strand. Achter mij hoor ik geschuifel. Een jongen van amper 17. Hij valt naast me neer. Zwaargewond en bebloed. Hij huilt. “ Tout est rouge”, roept hij. “ Tout est rouge!”
“ Oui, mon garçon. Oui” . Ik neem hem bij mij en streel hem over zijn hoofd. Hij snikte nog even. Mompelde nog een stille merci en blies toen zijn laatste adem uit.
Ik sluit mijn ogen. Een traan rolt over mijn wang en ik bid. Bid dat dit het einde zou zijn van alle pijn en verdriet dat mijn volk heeft meegemaakt.
Les fleurs de liberté zal ondergaan en niemand zal het meer kennen.
Niemand zal zich de pijn nog herinneren. Dit is mijn angst.
Want niemand mag vergeten wat hier gebeurde. Niemand mag vergeten wie hier verloren gaat. Wat hier verloren gaat.
Met die gedachten kijk ik naar de rode zonsondergang. De zon die het water kleurt, de lucht kleurt en het parel witte strand laat schitteren. Nog nooit heb ik zo intens dit moment ervaren, gevoeld. Gevoeld tot in mijn vingertoppen.
Met de zon die haar ogen sluit , sluit ik ook de mijne.
Tout est rouge.
En ik blaas mijn laatste adem uit.

69. Emotional Rollercoaster

4006 HITS!

Thank you so much for visiting & reading my blog.
Thank you for the comments & feedback.
I realy love you all!

This weekend already has been tough for me. Crying really makes you tired. It’s like the tears stick on you for the rest of the day. After the crying-part of friday there was: the stress. We had repitition for our performance and Vincent didn’t showed up. I was like: OMG WHERE IS HE! (poor Hendrik :’) ). The repitition of course sucked… I was preparing myself for the dive that my reputation was about to take. Seven o’clock: no Vincent, a quarter past seven: no Vincent… More stress.  AND THEN: there is Vincent !(yelled at him, shot him down with my eyes and then wished him a happy birthday). The performance was perfect, no mistakes.. well no mistakes that you could notice . The video will be online soon ^^

Sended textmessages to Cas untill 1 a.m. (I miss him so much!) & then fell asleep to wake up at … 6 a.m. yay! After work is was so tired that I really was happy to come home. And there they were: Tess & Ines :’). We all three were sooooo tired :’) and still we were hyperactif. I did enjoyed this two days actually, with my crazy friends :’). I secretly do love them, I really do.

68. I can’t say how much I love him.

Cas & Veronique

For the first time…

This is a post I wrote on the 11th of july, 2007. I never published it. Now I found it again and I actually think it’s beautiful. I never finished the text, and I’m not planning on finishing it either. It is about a period in my life that is over now. But I still like the way I wrote my feelings down :’).

It seems to me, that I got no feelings anymore. I can’t remember the feeling of pain, or love. It’s like I’m naked in the dark. And for the first time in my life I’m scared. I’m scared to lose the people who are fighting for me. So I can get my feelings back. So I can love them. Because they do deserve to be loved.

Het lijkt alsof niets meer me raakt… Toch niet meer intens zoals het vroeger zou zijn.
Ik zou intens verliefd zijn. Intense pijn voelen als ik viel. Intens droevig zijn als er iemand stierf in een film. Intens gelukkig zijn bij elk moment dat ik omringd was door iemand waar ik van hou. En nu kom ik tot het besef dat, bij het wegvallen van die intensiteit, ik misschien ook mijn vrienden zou kunnen kwijtraken. De enige personen die mij duidelijk proberen te maken dat ik mijn hart terug moet openstellen.

67. Unfair

This life is so unfair. I just thought everything would be allright, I didn’t notice that happiness can walk out of your life without a goodbye.

To the person who already lost too much, who already had too much to handle.. I was angry you know, lost in a way. I didn’t understand why and what would happen next. I didn’t know whether I could handle this, that I would be enough to support her. She has always been there for me and I’m always there for her. But will it be enough? What if I fail, am I a bad friend then?

People are always complaining about their miserable lives, while they have nothing to complain about. There are so many worse things… and we don’t think about that. Maybe it’s better that we don’t think about it, it would only make us depressed. I want her to know that I’m here for her.