People just pass by. They say nothing to me, some people don’t even look at me.
All of the people who pass by here, don’t even know my name, they don’t know nothing about me…
Ik ben net terug van vakantie, zo ongeveer 10 uur in een auto gezeten, dus tijd zat om over allerlei dingen na te denken. Zo reden we door een druk stadje om een file te vermijden op de autosnelweg. Ergens tussen de gebouwen stond een standbeeld.
De mensen liepen er gewoon voorbij, schonken er geen aandacht aan.
Toen ik een tijd terug in brussel rondwandelde, kwamen we een groep toeristen tegen die een gids bij zich hadden, ze stopten aan een plein waar constant auto’s heen en weer reden. In het midden van het plein stond een standbeeld, nog nooit had ik me afgevraagd wie dat kon zijn. Tot de gids zei: “Jullie weten vast nog wel wie deze persoon is, Godfried van Bouillon”. Deze persoon vond ik altijd al fascinerend. Godfried van Bouillon leidde de eerste kruistocht. En al die tijd stond hij op dat plein zonder te beseffen wie hij was, en wat hij deed. Terwijl de bedoeling van standbeelden toch is dat die personen of taferelen voor een eeuwigheid worden herdacht.
I think the people in this time, just don’t like heroes.
