The way I live my life…

I’m perfectly happy with the way I live my life. I think it’s stupid to judge people by the way they react on things and the way they live there life. If you judge people you don’t have any time to love them.

Het is compleet zielig als je ziet hoe mensen van mijn leeftijd reageren op het gedrag van anderen. Wil je volwassen zijn op 15 jarige leeftijd? Best dan, maar volwassenen zijn ook niet altijd serieus, truttig en “normaal”. Volwassenen hebben ook nood aan eens uit de bol gaan, gekke dingen zeggen en doen en eens serieus hevig op iets reageren. Het is zo heerlijk om eens gek te doen, rare dingen te zeggen en even te freaken. Maar als je mensen gaat beoordelen op de manier dat ze zich gedragen en jij dat gedrag volgens uw “kennis van volwassenheid” zeer onvolwassen vind denk ik dat wij u eens naar de pedagoog moeten sturen. Want als we het zo bekijken zijn wij wel de meest volwassen mensen uit de groep.

Get a life.

De onbekende jongen.

Ik weet niet wie hij is en wat hij doet dus kon ik het onmogelijk onder de categorie Diary zetten. Hij inspireerd mij op de meest fantastische manier. Ik herken in hem mijzelf, als het mogelijk zou zijn hem te benaderen, oh god, ja, dolgraag! Want ik denk dat hij een ontzettend begrijpende vriend zou zijn.

Het begon toen de bel ging voor de pauze, ik stond op het plateau en praatte tegen Jorien & Yoni. Plots viel mijn oog op hem. Ik kan niet beschrijven wat er door me heen ging, hij was niet meteen de knapste jongen die ik ooit had gezien, maar zeker wel de meest perfecte en een jongen die wist wie hij zelf was. Hij droeg een jeansbroek een groene jas en een oude versleten leren boekentas. Alsof hij net uit een poort stapte die je 20 jaar terug brengt. Axelle reageerde net zoals mij: “Man, die boekentas is mooi!” Pleun daarentegen zag het direct: “Dat is er ene voor Veronique”.

Inderdaad, hij is iemand voor mij.