Tick. Tack. Tick. Tack. Life is a road. A boat. A train. A clock… and it keeps on ticking.
Beseffen dat na de leeftijd van 16, 17 en 18 echt niet zo ver weg meer zijn, en die best al wel oud zijn, is echt vreemd. De lagere school duurde een eeuwigheid. Maar dan plots in het middelbaar en vliegt.
Zonde vind ik, want ik heb me zelden zo hard geamuseerd als met de mensen die ik leerde kennen hier op school. De examens beginnen over twee weken en als ik er dan door ben, begin ik aan het vijfde jaar.
Het besef dat het over twee jaar gedaan is en ik echt serieus de wereld in moet stappen is beangstigend en toch heb ik ook het gevoel dat het niet snel genoeg kan gaan en ik er helemaal klaar voor ben.
We maken plannen, mijn vrienden en ik, maar ik weet dat van mijn plannen nooit veel in huis komt. Ik weet dat als het zover is, ik de mensen die ik nu zo hard koester uit het oog zal verliezen en na mijn laatste schooldag in het zesde jaar, hen waarschijnlijk nooit meer zal zien.
Het leven gaat nu tenslotte over ontmoeten en afscheid nemen. Maar ik zal huilen dan, op die dag.
( dit bericht is speciaal voor Steffi, omdat ze zo graag mijn blog leest ^^ )
02. 
03. 
04. 
06. 
07. 
08. 
10. 
11. 
12. 
14. 
15. 
16. 
