Huishoudelijke ruzie’s.

Zondagavond was ik rustig mijn boek aan het lezen op mijn kamer toen mama naar mijn zolderkamer kwam en me meenam naar beneden. Het bliksemde onophoudelijk. Cédric, angsthaas als hij is, kwam ook mee naar beneden en daar zaten we dan. Met als enige licht kaarsen keken we naar het schouwspel, waar de donder niet bij aan de pas kwam.

Mevrouw Bliksem en Meneer Donder, noemen we ze. En telkens als wij ze op aarde kunnen zien en horen, dan hebben ze ruzie. Soms gaat het erover dat Meneer Donder eens wat mee moet helpen in het huishouden of dat Mevrouw Bliksem niet zoveel geld mag uitgeven aan kleding. Zondag beweerde Cédric dat Meneer Donder simpelweg de afwas weer niet had gedaan. Maar omdat Meneer Donder niet van zich liet horen die avond veronderstel ik dat het over iets helemaal anders ging. Volgens mij had Mevrouw Bliksem eindelijk ontdekt dat Meneer Donder al ééuwen een geheime affaire had met Mevrouw Maan. Alsof wij dat nog niet wisten…

14. The end of the world

It’s not that far, you know. It’s like 900 km and it looks like you’re in another world. A world with an other kind of people. They don’t care who you are, where you’re from and what secrets live behind your eyes.

Eindelijk ben ik weer thuis. Het is weken geleden dat ik nog in mijn eigen bed heb geslapen. Ik kom van Oostenrijk, het dorpje Wenns in Tirol. Dit was de zevende keer dat ik naar Oostenrijk ging maar deze keer heb ik prachtige dingen gezien. Vanwege het slechte weer in ons dal gingen we de berg over naar Zuid-Tirol dus Italië. We passeerden daar een, op het eerste zicht, meer. In het midden van dat meer stond een Kerktoren. Verlaten en alleen, alsof dat het einde van de wereld is. Het bleek een stuwmeer te zijn dat vele dorpen heeft opgeslorpd. De romaanse kerk was het enige dat er nog recht stond. Een paar dagen later gingen we een heel lange en zware wandeling doen. Toen we op de hut aankwamen (zo’n 1950 meter hoog) besloten ze (na de nodige schnaps) om naar het kruis te klimmen dat nog zo’n 50 meter hoger stond, waar geen bomen meer stonden en dus alleen maar rotsen waren. We deden er een uur en een kwartier om ernaartoe te klimmen maar het was de moeite waard. I was on the top of the world.

 

13. Ave Maria

De magie van nieuwe mensen leren kennen en spontaan magische momenten beleven. Dit zijn van die dingen die alles leuker maken, dingen die je nooit meer vergeet en dingen die een speciale plaats krijgen in je hart.

Ik moet eerlijk zeggen; toen ik in Lourdes aankwam en we een eerste keer over het Heiligdom liepen; dacht ik: “Waar ben ik aan begonnen?”. Het was veel kleiner dan ik me voorstelde en het regende. Op zondag had het dan ook de hele dag niets anders gedaan dan geregend. Moesten we daar ’s morgens de kruisweg doen (jawel, in de regen!). Maar toen we van Luc een rondleiding kregen over het Heiligdom was ik meerdere malen sprakeloos. De ondergrondse kerk was immens groot en ik had zelden zo’n mooie mozaieken gezien in de Basiliek. Op maandag was het gestopt met regenen en trokken we naar Bartrès. In de kerk daar begonnen we spontaan Ave Maria, Gratia Plena te zingen. De akoestiek in de kerk was machtig en dit was voor mij een van de magische momenten van de bedevaart. Op de terugweg hebben we een kever begraven, 5 nieuwe mysteries uitgevonden, Lotte gedoopt en gevormd, het gouden huwelijk van Bart & Daniëlle gevierd & Vincent heeft de biecht gedaan ( Catechese op een originele manier! ). En toen de sacramentsprocessie. Met de 3 jongens moest ik de kaarsen dragen, dit ging gepaard met een heuse repetitie én we moesten zelfs zo’n wit kleed aan! Als “kaarsendragers” moesten wij het Sacrament begeleiden. Het is ongelofelijk als je zo door die ondergrondse kerk loopt en iedereen spontaan knielt en buigt wanneer het Sacrament voorbij komt. Dinsdag gingen we stickers verzamelen! In de namiddag had ik een geheel eigen uitstap naar het kasteel georganiseerd. In de kapel van het kasteel hadden ze de mooiste glasramen die ik ooit had gezien. ’s Avonds namen we deel aan de lichtprocessie, heel mooi maar het duurde 2,5 uur, wat dus moordend is voor mijn rug. Woensdag was het 38 graden! Maar in plaats van te genieten van het weer kropen wij de aarde in. We bezochten de grotten van Betharram, super grote zalen ondergronds met prachtig licht enz… En dan donderdag. De trein op, daar 7 uur in zitten en dan nog eens een stuk of 3 uur op de bus. Toen ik thuis kwam kon ik maar aan één ding denken: Frietjes van de Frituur!

 
Groepsfoto:
Bovenste rij v.l.n.r.: Daniëlle, Bart, Frans, Paul, Lotte, Marlies, Joke & Luc
Onderste rij v.l.n.r.: ik, Elzir, Vincent