Ik heb zo’n bepaald gezicht dat ik kan geven aan sommige mensen. Dit zijn mensen die ik ken, maar zij kennen mij niet. Wanneer ze diep in hun geheugen graven en wat rondvragen weten ze natuurlijk meteen terug waar ze mij gezien hebben en wie ik ben. Maar ik liep daarstraks voorbij iemand die mijn achter-achter-neef ofzo is en ik gaf hem die blik. Ik ben maar een klein meisje en als ik kijk, kijk ik eigenlijk sowieso al schattig. Maar als ik voorbij loop en je de ik-ken-u-maar-jy-kent-mij-niet-look geef kan je niet anders dan me aankijken en me blijven nakijken. Stiekem vind ik dat heerlijk, want het geeft je een soort van macht over de gedachten van de andere persoon. En zo liep ik verder de straat door, met een glimlach op mijn gezicht en wetend dat hij nog zeker een uur zich gaat afvragen wie ik was.
I’ve got a particular face that I can give to particular people. These people, are people I know, but they don’t know me. Of course when they dig deep into their minds, they discover where they saw me and who I am. But earlier this day I walked passed someone who is a very far cousin of me and I gave him the look. I’m just a little girl and when I look, I always look cute. But when I pass and give you the I-know-you-but-you-don’t-know-me-look you can’t do anything else than watch me and keep following me with your eyes. Secretly I love that; because it gives you some kind of power over the thoughts of the other person. And that’s how I walked out that street, with a smile on my face and knowing that I’ll be in his mind for the next hour.
Nog een foto van mij op Milk inc. gemaakt door Vincent!
