For the first time…

This is a post I wrote on the 11th of july, 2007. I never published it. Now I found it again and I actually think it’s beautiful. I never finished the text, and I’m not planning on finishing it either. It is about a period in my life that is over now. But I still like the way I wrote my feelings down :’).

It seems to me, that I got no feelings anymore. I can’t remember the feeling of pain, or love. It’s like I’m naked in the dark. And for the first time in my life I’m scared. I’m scared to lose the people who are fighting for me. So I can get my feelings back. So I can love them. Because they do deserve to be loved.

Het lijkt alsof niets meer me raakt… Toch niet meer intens zoals het vroeger zou zijn.
Ik zou intens verliefd zijn. Intense pijn voelen als ik viel. Intens droevig zijn als er iemand stierf in een film. Intens gelukkig zijn bij elk moment dat ik omringd was door iemand waar ik van hou. En nu kom ik tot het besef dat, bij het wegvallen van die intensiteit, ik misschien ook mijn vrienden zou kunnen kwijtraken. De enige personen die mij duidelijk proberen te maken dat ik mijn hart terug moet openstellen.