70. Tout est rouge.

Ik schreef Tout est rouge in 2006 voor Kunstbende. Geen prijzen mee gewonnen maar wel één van de eerste teksten die ik schreef met historische achtergrond. Ik loop al langer rond met het idee wat meer van mijn teksten te publiceren.  Oh ja, let alstublieft niet op dt-fouten, ik maak er altijd massa’s :’).

(…) Het was donker en licht. Luid en stil. Koud en warm.
Mijn kleren waren doorweekt en vuil. Zand plakte aan mijn lichaam en het schuurde als ik het er af wilde vegen. Ik voelde niets meer. Gevoelloosheid. Ik lag ergens op het kilometer lange strand. Overal rond mij liggen of kruipen mannen, jongens. Jongens die zich hebben opgeofferd voor hun vaderland. Mijn land.
Het land waar de vlag altijd wappert, het volkslied altijd wordt gezongen en alle mensen even gelukkig zijn. Ja. Dat was mijn land. Tot vorig jaar een volk besloot onze vredige rust te verstoren. Oorlog te voeren. Vele mensen vochten, vele mensen sneuvelden.
En het ging niet meer voorbij. Sindsdien leefde mijn volk in angst. Ook mijn land lijdt. Het lijdt onder de smeulende assen van dorpen die opgingen in de vlammen en het vele bloed dat er is gevloeid bij het verdedigen van deze dorpen.
Dat is wat ook hier gebeurde. Het dorp van Les fleurs de liberté ging achter mij in vlammen op. Tranen vloeiden en het bloed vermengde zich met het zand van het parelwitte strand. Achter mij hoor ik geschuifel. Een jongen van amper 17. Hij valt naast me neer. Zwaargewond en bebloed. Hij huilt. “ Tout est rouge”, roept hij. “ Tout est rouge!”
“ Oui, mon garçon. Oui” . Ik neem hem bij mij en streel hem over zijn hoofd. Hij snikte nog even. Mompelde nog een stille merci en blies toen zijn laatste adem uit.
Ik sluit mijn ogen. Een traan rolt over mijn wang en ik bid. Bid dat dit het einde zou zijn van alle pijn en verdriet dat mijn volk heeft meegemaakt.
Les fleurs de liberté zal ondergaan en niemand zal het meer kennen.
Niemand zal zich de pijn nog herinneren. Dit is mijn angst.
Want niemand mag vergeten wat hier gebeurde. Niemand mag vergeten wie hier verloren gaat. Wat hier verloren gaat.
Met die gedachten kijk ik naar de rode zonsondergang. De zon die het water kleurt, de lucht kleurt en het parel witte strand laat schitteren. Nog nooit heb ik zo intens dit moment ervaren, gevoeld. Gevoeld tot in mijn vingertoppen.
Met de zon die haar ogen sluit , sluit ik ook de mijne.
Tout est rouge.
En ik blaas mijn laatste adem uit.